Zasady lekarsko-weterynaryjnego badania pasieki

Celem badania lekarsko-weterynaryjnego pasieki jest rozpoznanie choroby i ustalenie dróg jej szerzenia. Ustalenie rozpoznania choroby jest możliwe na podstawie: oceny sytuacji sanitarno-higienicznej pasieki i stan pastwiska pszczelego, przeprowadzonego wywiadu, badania rodzin. W wielu przypadkach, szczególnie przy podejrzeniu występowania chorób zaraźliwych i zatruć, zachodzi konieczność uzupełnienia badania pasieki specjalistycznymi badaniami laboratoryjnymi. Ocena sytuacji sanitarno-higienicznej pasieki i stanu pastwiska pszczelego umożliwia wstępne zorientowanie lekarza weterynarii w warunkach zdrowotnych panujących w pasiece. Usytuowanie pasiek na terenach podmokłych, zawilgoconych, zbytnio zaciemnionych sprzyja rozwojowi grzybic, paratyfusu i rozpadnicy. Brak stałego dopływu pożytku powoduje zahamowanie rozwoju czerwia i przy braku zapasów prowadzi do zamierania czerwia i pszczół. Zbytnie zagęszczenie pasiek na danym terenie przyczynia się do szybkiego wyczerpania bazy pokarmowej. Sprzyja ono ponadto przenoszeniu chorób za pośrednictwem pszczół błądzących i pszczół rabujących. Ważną rolę odgrywa zaopatrzenie pszczół w czystą wodę oraz rodzaj kwitnących roślin nektarodajnych i pyłkodajnych, oblatywanych przez pszczoły na danym terenie. W wielu przypadkach masowe zachorowania pszczół i zamieranie rodzin jest następstwem zatrucia nektarem lub pyłkiem roślin trujących.