Lekosept i nosemack

Lekosept. S-chloro-6 hydroksy-7 jodochinolina jest preparatem przeciwbakteryjnym, przeciwpasożytniczym i przeciwgrzybiczym. Lekosept jest chętnie pobierany przez pszczoły. W stosowanych dawkach nie jest szkodliwy dla konsumentów miodu pochodzącego z leczonych pasiek. W stężeniu 100/rg/ml hamuje on in vitro wzrost Bac. larvae, Bac. alvei i Str. apis. W dawce 1,0 g/1 syropu i pień nie jest toksyczny dla czerwia i pszczół. Lekosept jest stosowany w leczeniu zgnilca złośliwego w dawce 0,25 g/1 syropu, nozematozy i choroby pełzakowej w dawce 0,5 g/1 syropu. Chore rodziny otrzymują 0,5 1 syropu leczniczego przez 6 kolejnych dni. W leczonych rodzinach zwiększa się ilość czerwia i pszczół oraz wzrasta wydajność miodu. Nosemack. Etylortęciowy tiosalicylan sodowy, mertiolat, działa przeciwbakteryjnie oraż pasożytobójczo na Nosema apis. Mechanizm działania związków rtęci polega na ich odwracalnym łączeniu się z grupami sulfhydrylowymi enzymów oksydoredukcyjnych. Jest stosowany w leczeniu choroby zarodnikowcowej w dawce 0,25-H), 5 g/1 syropu i rodzinę. W tym stężeniu bywa niekiedy szkodliwy dla pszczół i powoduje ich padanie. Leczenie nosemackiem musi obejmować wszystkie rodziny w zapowietrzonej pasiece. W szczególnie ciężkich przypadkach zabieg leczniczy należy powtórzyć na drugi rok. Z chwilą wprowadzenia Fumagilliny jest on coraz rzadziej stosowany.